22 Temmuz 2021 Perşembe

Hejmara Pêncemîn a Kovara "Sînemaya Serbixwe" derket.


Hûmara 5. ya Kovara Sînemaya Serbixwe weşanîyaye. | Hejmara Pêncemîn a Kovara "Sînemaya Serbixwe" hate weşandin.  

LÎNKA HEJMARA NÛ YA KOVARÊ:

Hejmara 5’emîn a kovara bi Kurdî ya “Sînemaya Serbixwe”yê wek dijîtal/pdf hate weşandin.

Di vê hejmara nû da, bi du zaraveyên Kurdî (Kurmancî û Zazakî) nivîs û gotar,nûçe û naverokên sînemayê cih digirin.

Nivîsa Edîtorê

Xwîner û sînemahezên hêja, em weke kovara “Sînemaya Serbixwe” bi hejmara xwe ya nû li pêşberî we ne. Di rûpelên hejmara pêncemîn a “Sînemeya Serbixwe” de dîsa nivîs û naverokên têr û tijî cih digirin.

Herr Mannelig, Dîlek Durgun, Mela Mihyedîn, Remezan Haydaroglû, Rûmet Med, Welat Ramînazad bi nivîs, gotar û hevpeyvînên xwe reng dane hejmara nû ya kovara me. Herwiha di vê hejmarê de; nûçe, portre û naverokên sînemayê jî hene.

Helbestvana mezin Furûx Ferroxzad dibêje; “Sînema ji bo min şêwazeke derbirinê ye. Min bi dirêjiya jiyana xwe helbestan nivîsandin û xwendin, û helbest, bi tenê rêyeke derbirinê ye. Ez ji sînemayê hez dikim û ez dikarim di hemû warên din de jî bixebitim.. Ku helbest nebe ez di şanoyê de bilîzim, ku şano nebe ez fîlman bikêşînim. Dewamkirina vê jî girêdayî berdewama gotinên min e. Helbet, ku gotinên min hebe...”

Hunera Heftemîn “SÎNEMA”; şêwazeke derbirinê ye û rengekî ciwan, ronak û efsûnkar e ku dibe neynika herî zelal a dem û herikîna xwezaya jîyanê.. Wekî kulîlkeke rengîn û nemir; bêdemsal vedibe û bêsînor şîn tê...

Bimînin di xêr û xweşiyê de

Bi hevre hejmarên nû ve..

Kürtçe Sinema Dergisi “Sînemaya Serbixwe”nin 5. Sayısı Yayınlandı.

Kürtçe sinema dergisi “Sînemaya Serbixwe”nın (Bağımsız Sinema) 5. sayısı dijital/pdf olarak yayınlandı. Sînemaya Serbixwe, internet sitesi olarak da özelde Kürt sineması üzerine, genelde de dünya ve Türkiye sineması üzerine güncel haber ve gelişmeleri okurlarına aktaran dijital bir mecra. Sînemaya Serbixwe, 7 aylık bir aranın ardından 5. sayısı ile e-dergi formatında okuyucularıyla buluştu.

Derginin yeni sayısında da Kürtçe’nin Kurmancî ve Zazakî lehçelerinde sinema ve sanat üzerine yazılan yazı, makale, haber, söyleşiler ile sinema içerikleri yer alıyor.

“Sînemaya Serbixwe” dergisinin editör yazısı:

Değerli okuyucular ve sinema severler, “Sînemaya Serbixwe” dergisi yeni sayısı ile karşınızda. Derginin 5. sayısında da yine dopdolu bir içerik yer alıyor.

Herr Mannelig, Dîlek Durgun, Mela Mihyedîn, Remezan Haydaroglû, Rûmet Med, Welat Ramînazad; yazıları, makale ve söyleşileri ile Sînemaya Serbixwe’nın yeni sayısına zenginlik kattılar. Ayrıca bu sayıda diğer sayılarda olduğu gibi; sinema haberleri, portre ve içerikler de yer alıyor.

Büyük şair Furuğ Ferruhzad der ki; “Sinema benim için bir ifade tarzıdır. Hayatım boyunca şiirler yazdım ve okudum, ve şiir, sadece bir ifade aracıdır. Sinemayı seviyorum ve diğer bütün alanlarda da çalışabilirim.. Eğer şiir olmasa tiyatroda oynarım, eğer tiyatro olmasa film yaparım. Bunu devam ettirmek de sözlerimin devamına bağlı. Elbette eğer söyleyecek sözüm varsa...”

Yedinci Sanat “SİNEMA”; bir ifade tarzıdır ve genç, aydın ve büyülü bir renktir ki hayatın doğasının akışının ve zamanının en berrak aynası olur.. Rengarenk ve ölümsüz bir çiçek gibi; zamansız açar ve sınırsız yeşerir...

Sağlıcakla kalın

Hep birlikte yeni sayılara..

(20.07.2021)

Sînemaya Serbixwe - www.sinemayaserbixwe.com

19 Temmuz 2021 Pazartesi

Pêşengê Sînemaya Çermreşan: Spike Lee 


 Nivîs: Rûmet Med

Derhêner, çêker, senarîst, lîstikvan û akademisyenê navdar ê Emerîkanê ji Efrîqayî Spike Lee pêşengê rêbeza “Sînemaya Çermreşan” e. Di fîlmên xwe de bi giştî li ser mijarên nîqaşî, çînî, cihêkarî, nîjadî, civakî, malbatî û polîtîkê disekine. Di rêbaza Sînemaya Çermreşan (Black Cinema) de di hemû rolên fîlman de lîstikvanên çermreş dilîzin.

Sînemagerê serbixwe Spike Lee (Shelton Jackson Lee), di 20’ê Adara 1957’ê de li bajarê Atlantaya Parêzgeha Georgiayê ya DYAyê hatiye dinyayê û zarokatiya wî li herêma Fort Greeneyê ku girêdayî Brooklynê derbas bûye. Dayika wî mamosteya Huner û Edebiyatê û bavê wî jî Gîtarîstê Cazê bûn. Spike Lee di nava rewşeke xizaniyê de mezin bûye ku ji ber vê jî di mijarên civakî û polîtîk de xwediyê hestyarî ye. Vê yekê jî bandorê li zimanê sînema û xebatên wî yên din jî kiriye.


Derhênerê navdar ê çermreş Spike mirovekî piralî ye û di ciwantiya xwe de bala xwe daye werzîşê ku di koma Beysbolê ya New York Metsê de cih girtiye.

Lee, yek ji dibistanên herî prestîj ên Georgiayê ya Koleja Morehouseyê dixwîne û li New Yorkê derfetê karê nabîne. Derhêner di van salan de ji xwe re kamereyeke Super 8mm kirîye ku bi vê kamêrayê dest bi kişandina vîdyoyên amatorê dike.

Spike Lee piştî qedandina Kolejê, ji Enstîtuya Sînema û Televîzyonê ya Zanîngeha New Yorkê mezûn dibe û ji bo perwerdehiya xwe ya lîsansê di karên diskjokeytî û nivîskarê de dixebite. Spike Lee di sala yekem a Akademiya Sînemayê de kurtefîlmê xwe yê “The Anwers”ê kişandiye ku ev fîlm rûyê nijadperestiyê nîşan dide. Sînemager, di vê lêgerana xwe ya sînemayê de fîlmekî din ê bi navê “ Last Hustle in Brooklyn ” dikîşine û tê de qala mirovên çermreş û ji Porto Ricoyî dike.Derhêner bi demê re dibe pisporê fîlm kişandinê ku di van salên Zanîngehê de bi yekem fîlmê xweyê dirêj ê biserketî yê bi navê “Joe’s Bed-Study Barbershop: We Cut Heads” (1983) re ji Akademiya Fîlman Xelata Xwendekarê ya Oscarê digire. Ev fîlm di heman demê de fîlmê wî yê mezûniyetê ye û ji dikana berberekî jiyana gettoyê dide ber çavan.

Derhêner Spike Lee demekê xebatên senaryoyê dike û li ajanseke produksiyona fîlman dixebite. Piştî sê salan ji yekem fîlmê wî yê dirêj jî, fîlmê “She’s Gotta Have It” (1986) tê kişandin û ev fîlm li Festîvala Fîlman a Cannesê Xelata Fîlmê Yekem ê Baştirîn werdigire, derhêner bi xwe jî di vî fîlmê komediyê de dilîze.

Di sala 1988’ê de fîlmê wî yê “School Daze”, piştî salekê jî fîlmê “Do the Right Thing” têne kişandin. Fîlmê  “Do the Right Thing” (1989) behsa li bajarê mezin û rewşên ku ji pirsgirêkên nijadî derdikevin holê dike. Ev fîlm jî li Xelatên Oscarê di beşa Senaryoya Baştirîn de weke berendam hatiye nîşandan û ji hêla teknîkî fîlmekî resen û xwediyê nerîneke berfireh a polîtik e.

Bi vî fîlmê derhênerê cara yekem di dîroka sînemaya Hollywoodê de çermreşekî bûbû çêkerê fîlman û Spike Lee di vî fîlmê xwe de jî li ser mijarên cihêkarî û nijadperestiyê disekine.

Derhêner bi riya pargidaniya xwe ya “Fortty Acres and a Mule Filmwork”ê li ser projeyên fîlman xebitine, fîlm û bernameyên televîzyonê û ji bo gelek hunermendên muzîkê yên wekî; Prince, Michael Jackson, Stevie Wonder, Tracy Chapman, Miles Davis, Anita Baker, Branford Marsalisî klîp û fîlmên reklamê kişandine.

Lee, di fîlmê xwe yê “Mo’ Better Blues”ê (1990) de li ser têmaya cazê disekine ku cureya fîlmê dram-muzîkî ye û jiyana trompetjenekî ku dixwazî di pîşeya xwe de biserketî bibe, nîşan dide.

Spike Lee, di fîlmê “Jungle Fever” (1991) de behsa evîna avahîsazekî çermreş û katibeke çermspî dike û bal dikişîne li pirsgirêkên civakî û herêmî.

Sînemager, di sala 1992’yê de bi fîlmê xwe yê nû yê “Malcolm X” re derdikeve li pêşberî sînemahezan ku ev fîlm çîroka jiyana aktîvîstê Emerîkanê ji Efrîqayî yê Malcolm Xî tîne ber perdeya sînemayê û ev fîlm sê saet didome ku li Xelatên Oscarê (Akademî) ji bo Xelata Derhênerê/a Baştirîn weke berendam hatibû nîşandan.

Piştî du salan jî fîlmê wî yê “Crooklyn”ê (1994) ku jiyana malbateke çermreş û afmosfer salên 70’an dide ber çavan, dikeve vîzyonê. Dûre jî fîlmekî din ê bi navê “ Clockers” (1995) yê “Spike Leeyî ku ji romana Richard Priceyî ji bo sînemayê lê hatiye anîn, tê kişandin û ev fîlm jî ji aliyê rexnegir û derdorên sînemayê ve gelek tête ecibandin.

Yek ji sînemgerên herî bandorker, resen û biserketî yên sînemaya nûjenê Spike Lee, ji bo lîstikvan û sînemagerên Emerîkanên ji Efriqayî derhêner û çêkerekî pêşeng e. Gelek lîstikvanên sînemaya Amerîkayên yên wekî; Wesley Snipes, Samuel L. Jackson, Angela Bassett, Denzel Washington, Laurence Fishburne di fîlmên wî de cih girtin û navdar bûn.

Lee, di 2015’ê de li Xelatên Oscarê Xelata Rûmetê û di sala 2019’ê de bi fîlmê xwe yê “BlacKkKlansman” (2018), li Cannesê xelatên Juriya Mezin û Senaryoya Lêanîn a Baştirîn wergirtin.

Derhêner, jê hunereke konformîstê xwe dûr xistiye û fîlmên resen afirandine û di fîlmên xwe bal dikişîne li ser mijarên nijadî, zayendî, çînî û li dijî nijadperestî, tundî û cihêkariyê derdikeve. Hevsera wî Parêzer e û du zarokên wî hene. Heta niha pirtûkên wî yên; “Spike Lee's gotta have it” (1987), “Uplift the race” (1988), “Fight the Power” (Bi Chuck D re, 1997), “Spike Lee” (1998), “Please, Baby, Please” (Bi Tonya Lee re, 2002), “Please, Puppy, Please” (Bi Tonya Lee re, 2005), “Best Seat in the House: A Basketball Memoir” hatine weşandin.

Fîlmên derhênerê navdar ê cîhanê Spike Leeyî li bernemayên festîvalên fîlman ên herî girîng ên sînemayê hatin nîşandan û gelek fîlmên wî xelatên Oscar, BAFTA, Cesar û Emmyê girtin û du car bûn berendamê Xelatên Oscarê (Akademî). Herwiha wî mamoste ye û teraftarê New York Knicksê ye.

Spike Lee herî dawî li ser projeya fîlmekî bi navê “Prince of Cats”ê dixebite. Derhênerê navdar li bernameya 74’emîn Festîvala Fîlman a Navneteweyî ya Cannesê bû serokê juriyê û xelatên festîvalê eşkere kir.

Fîlmên Spike Leeyî yên din: “Girl 6” (Four Little Girls, 1996), “Ger on the Bus” (1996), “Subway stories: Tales from the underground” (1997), “He got game” (1998), “Freak” (1998), “Summer of Sam” (1999), “Bamboozled” (2000), “25 th hour” (2002), “She Hate Me” (2004),”Inside Man” (2006), “Miracle At StAnna” (2008), “Red Hook Summer”(2012), “Oldboy” (2013), “Da Sweet Blood of Jesus” (2014), “Chi-Raq” (2015), “Pass Over” (2018), “Da 5 Bloods” (2020),

Kurtefîlmên derhênerê: “Last Hustle in Brooklyn” (1979), “The Answer” (1980), “Sarah” (1981), “Lumiere and Company” (1995), “Come Rain or Come Shine” (2001), “We Wuz Robbed” (2002), “Jesus Children of America” (2005), “Brave: Visions For Moncler” (2017), “3 Brothers: Radio Raheem, Eric Garner and George Floyd” (2020).

Belgefîlmên wî: “4 Little Girls” (1997), “The Original Kings of Comedy” (2000), “Bad 25” (2012), “Michael Jackson’s Journey from Motown to Off the Wall” (2016), “2 Fists Up” (2016).

Çavkanî:

https://www.imdb.com/name/nm0000490/

https://en.wikipedia.org/wiki/Spike_Lee

https://tr.wikipedia.org/wiki/Spike_Lee

“Yüzyılın 100 Sinema Yönetmeni.” (Rûpel: 102, 103). Nivîskar: Jasper Kalldewey, Anke Stahl, Michael Venhoff, Michael Wengemann. Wergêr: Aysu Erinç û Ethem Erinç. Afa Yayınları. (1999)

Sînemaya Serbixwe - www.sinemayaserbixwe.com

Xelatên 74'emîn Festîvala Fîlman a Cannesê hatin dayîn.


Nûçe: Rûmet Med

74'emîn Festîvala Fîlman a Navneteweyî ya Cannesê îsal di navbera dîrokên 6-17'ê mehê de hate li darxistin û xelatên festîvalê bi merasîmekê hatin dayîn. Di bernameya festîvalê de, fîlmê "Titane" yê derhênera fransiz Julia Ducournauyê xelata Palmiyeya Zêrîn girt.

Festîvala Fîlman a Cannesê sala par ji ber nesaxiya koronayê hatibû bi paş ve xistin û îsal di navbera dîrokên 6-17'ê Tîrmehê de hate li darxistin. Xelatên festîvalê bi merasîmek hatin dayîn.

Li Cannesê îsal fîlmê "Titane" yê derhêner Julia Ducournauyê xelata mezin a Palmiyeya Zêrîn girt û xelatên festîvalê ji aliyê serokê juriyê Spike Lee ve hate eşkere kirin.

Di beşa pêşbaziya bingehîn a festîvalê de fîlmên; "A Hero" (Asghar Farhadî), "Benedetta" (Paul Verhoeven), "The French Dispatch" (Wes Anderson), "Annette" (Aleos Carax), "Tout s'est bien passé" (François Ozon) jî hatin nîşandayîn. Di pêşbaziya bingehîn de, derhênerê navdar ê cîhanê Spike Le weke serokê juriyê hatibû bijartin û di endamtiya juriyê de jî; Mati Diop, Maggie Gyllenhaal, Mélanie Laurent, Jessica Hausner, Mylène Farmer, Tahar Rahim, Kleber Mendonça Filho ve Song Kang-Hoyî cih girtin.

Festîvala Fîlman a Navneteweyî ya Cannesê yek ji festîvalên fîlman ên herî girîng ên dîroka sînemayê ye ku cara 74'emîn e derket li pêşberî sînemahezan. Li bernameya festîvalê, fîlmê "Titane" yê derhêner Julia Ducournauyê xelata Palmiyeya Zêrîn girt û bi vî fîlmê îsal bû cara duyemîn ku di dîroka Cannesê de  derhênereke jin xelata Palmiyeya Zêrîn digire. Di sala 1993'yê de sînemagera navdar a Amerîkayê Jane Campion bi fîlmê xwe yê "The Piano" xelata mezin a Palmiyeya Zêrîn wergirtibû.

Xelatên 74'emîn Festîvala Fîlman a Cannesê

Palmiyeya Zêrîn: Titane / Julia Ducournau

Xelata Grand Prix: A Hero / Asghar Farhadi û "Compartment No.6" / Juho Kuosmanen

Derhênerê Baştirîn: Leos Carax / Annette

Lîstikvana Baştirîn: Renate Reinsve / The Worst Person in the World (Verdens verste menneske)

Lîstikvanê Baştirîn: Caleb Landry Jones / Nitram

Xelata Juriya Taybet: Memoria / Apichatpong Weerasethakul û Ahed’s Knee / Nadav Lapid

Senaryoya Baştirîn: Drive My Car / Ryûsuke Hamaguchi

Xelata Kameraya Zêrîn: Murina / Antoneta Alamat Kusijanovic

Xelata Palmîyeya Zêrîn a di Beşa Kurtefîlman de : All the Crows in the World / Tang Yi

Mansîyona Taybet a Kurtefîlman: August Sky (Ceu de Agosto) / Jasmin Tenucci

XELATÊN FIPRESCI

Pêşbaziya Bingehîn: Drive My Car / Ryûsuke Hamaguchi

Nerineke Diyarkirî: Playground (Un monde) / Laura Wandel

15 Rojên Derhêneran: Feathers / Omar El Zohairy

Hûn dikarin li ser hesaba Youtubeê ya festîvalê, bernameya Cannesê temaşe bikin.

(17.07.2021)

Sînemaya Serbixwe - www.sinemayaserbixwe.com

4 Temmuz 2021 Pazar

Pirtûka “Cilûbergên Gelêrî yên Jinên Kurd” derket!

Nûçe: Rûmet Med

 Kataloga "Cilûbergên Gelêrî yên Jinên Kurd" ji aliyê lêkolîner û nivîskara kurd Nevîn Reşan Gungorê ve hatiye amadekirin ku weke pirtûk ji Weşanên Nûbiharê û bi sê zimanan bi Kurdî, Tirkî û Îngîlîzî hate weşandin.

Nivîskar û lêkolîner Nevîn Reşan Gungor nêzîkî 20 salan li ser berhema xwe ya "Cilûbergên Gelêrî yên Jin

ên Kurd" xebitiye û agahiyên ku di pirtûkê de cih digirin li gor arşîva şexsî, mûze û çavkaniyên cûrbecûr hatine nivîsîn.


Gungor di nivîsa destpêka berhema xwe de armanca lêkolînê eşkere kiriye û sedema herî girîng a vê xebatê wisa diyar kiriye; cilûbergên gelêrî yên jinên Kurd tomar bike, ji wendabûn û talankirinê xelas bike û bi vî awayî vê mirasa qedîm li ser piya bihêle û derbasî pêşerojê bike.


Nivîskar digel arşîva xwe ya şexsî, ji gelek arşîv û mûzeyan jî sûd girtiye û berhema xwe bi vî awayî amade kiriye. Di danasîna Weşanxaneya Nûbiharê de ji bo berhemê wisa hatiye nivîsîn: "Cilûberg û xişrên di vê berhemê de bi giştî bi qelem û xêza Nevîn Reşan Gungorê ji nû ve hatine xêzkirin û wek xezîneyeke veşartî, deriyê wê ji bo modelîst û stîlîstan hatiye vekirin."

Pirtûk ji 200 rûpelan pêk tê û bi temamî rengîn hatiye çap kirin.

Di destpêka lêkolînê de ev ser nav cih digirin: Hewcedarî û Geşedana Lixwekirinê, Erkên Lixwekirinê, Nîşaneyên Çandî û Neteweyî yên Lixwekirinê, Li ser Modeyê, Xişr: Jina Kurd û Xişrên wê, Dîroka Cilûbergên Jina Kurd û Mebest û Armancên vê Xebatê.

Naveroka vê berhemê wisa hatiye rêzkirin: Cilûberg, Kofî, Aksesûwar û Xişr, Gore û Sol, Nîgarên Destî yên li ser Qumaşan, Makîneyên Tevnê û Aletên Destî, Qalibên Cilan û Xişir.

Ji bo agahî û têkilî: www.nubihar.com

(26.06.2021) / Rojname Swêd

Romana 'Karmamiz' bi zaravaya Kurmancî hate weşandin

Nûçe: Rûmet Med

 Romana "Karmamiz" a nivîskar û wêjekar Elî Hesenyaniyî di salên 60an de bi zaravaya soranî hatibû nivîsîn, lê ji ber hin sedeman di sala 1971ê de hatiye temam kirin. Roman piştî gelek salan ji aliyê wergêr û lêkolîner Muhsîn Ozdemîr ve bi zaravaya kurmancî hate wergerandin.

Romana bi navê "Karmamiz" yek ji klasîkên wêjeya Kurdî ye ku qala çîroka jiyana Pêşmergeyekî û dîroka gelê kurd dike. Wergêr û lêkolînerê kurd Muhsîn Ozdemîr berhema klasîk ji soranî kiriye kurmancî.


Berhema "Karmamiz" pêncî û heft salî ye û ji Weşanxaneya Nayê derket li pêşberî xwînerên wêjeyê ku ji 82 rûpelan pêktê. Wêjekarê kurd Elî Hesenyanî binavê xweyê din Hawar re jî tê naskirin û di sala 1992an de li Denmarkê jiyana xwe ji dest daye.

Wêrger û lêkolînerê kurd Mûhsîn Ozdemîr heta niha gelek berhemên wêjeyê, ji zaravaya soranî û farsî ji bo zaravaya kurmancî wergerandine.

Ji danasîna romanê:

Ev roman pêncî û heft salî ye.

KARMAMIZ
ELÎ HESENYANÎ
Ji Soranî: Muhsîn Özdemîr

Romana Eli Hesenyanî (Hawar)
Çîrokek temenê wê digîhîje pêncî û heft sal berê. Jiyana têkoşerekiye ku bi xwe ra jiyana wê demê ya xelkê me radixîne ber çavan.

Serpêhatiya nivîsandina vê romanê weka a xelkê xwe dramatîk e. Carekê bi avê de diçe, carek bi agirê bombeyan têşewitandin û carekê rêve berizindane dest danîne ser. Lê tekoşerê me Hesenyanî cara dawî bi ser dikeve û karmamiz (karxezal)ê digihîne berdestê xwendevanan.

Ev roman yek jê romana klasîk a kurdî ye.

(21.06.2021) / Rojname Swêd 

3 Temmuz 2021 Cumartesi

"Ku Wisa Bimrim" / Helbesta Azîz Nesînî

KU WISA BIMRIM

"Ez wisa bigirîm,

wisa bigirîm ku Zarokno, 

ku hêstir qet li we/ji we re nemîne.

(Bila hêstir nebe para we.) 

Ez wisa birçî bibim, 

wisa birçî bibim ku Zarokno, 

ku birçîtî qet li we nemîne. 

Ez wisa bimrim,

wisa bimrim ku Zarokno, 

ku mirin qet li we nemîne..." 

Azîz Nesîn

Wergêr: Rûmet Med

ÖYLE BİR ÖLSEM

"öyle bir ağlasam,
öyle bir ağlasam çocuklar,
size hiç gözyaşı kalmasa.

öyle bir aç kalsam,
öyle bir aç kalsam çocuklar,
size hiç açlık kalmasa.

öyle bir ölsem,
öyle bir ölsem çocuklar,
size hiç ölüm kalmasa..."

Aziz Nesin


Yek Ji Hosteyên Rêbaza Rastîbîniya Nû: Luchino Visconti

 Nivîs: Rûmet Med

Derhênerê navdar ê Îtalyayê Luchino Visconti wek pêşengê Rastîbîniya Nû ya Îtalyayê (Neorealîzm) tê qebûl kirin û fîlmê wî yê “Ossesione” (1942) ji bo vê rêbazê gelek girîng e. Mijarên fîlmên derhênerê; rojane û dîrokî ne û Visconti di fîlmên xwe de analîza têkiliyên mirovan dike û li ser rewşa ruhî ya mirovan, hesreta bextewarî/şadî û hesta wêrekî sekinine.

Sînemager Luchino Visconti, di sînemaya Îtalyayê de wekî derhênerên navdar Bernardo Bertolucci, Federico Fellini, Lina Wertmüller, Roberto Rosellini, Michelangelo Antonioni, Liliana Cavani, Pier Paolo Pasolini, Vittorio De Sica, birayên Paolo û Vittorio Taviani yek ji derhênerên herî serketî ye û bandoreke mezin li hunera heftemînê kiriye.

Luchino Visconti di sala 1906’ê de li bajarê Milanoyê hatiye dinyayê, li dibistana siwariyê xwendiye û li cotgeha bavê xwe bûye mêter (seyîs). Visconti di sala 1936’ê de çûye li Parîsê ku li wir wî û Jean Renoir hev naskirine. Di destpêka salên 40’an de jî bi nivîskarên kovara “Cinema”yê re ketiye têkiliyê û armanca vê kovarê ‘rastîna xwerû’ ye.

Derhêner, di sala 1943’ê de yekem fîlmê xwe yê bi navê “Ossesione” dikêşîne ku ev fîlm weke destpêka rêbaza Rastîbîniya Nû ya Îtalyayê tê qebûl kirin û dikeve li pey ‘rastîna xwerû’. Mijara fîlmê, ji romana “The Postman always rings twice”yê ya nivîskarê Amerîkayî James M. Cainî ji bo sînemayê hatiye kişandin. Luchino Visconti, di vî fîlmê xwe de qala mirovên ku bûne dîlên axwînên xwe kirine û gelek sehneyên fîlmê “Ossesione” sansûr kirine ku ji ber vê jî fîlm bi awayekî sansûrkirî ketiye vîzyonê.

Luchino Visconti bo demekê fersenda çêkirina projeyên fîlman peyda nake û derhêneriya hin lîstikên şanoyê yên Fransizê dike. Derhêner, di 1948’ê de bi fîlmê xwe yê sêyem ê “La terra trema” re ji nû ve vedigere li hunera heftemîn ku çîroka ev fîlmê wî li ser jiyan û pirsgirêkên masîvanên welêt e û yek ji mînakên baştirîn ên Rastîbîniya Nû ya Îtalyayê ye. “La terra trema” li Festîvala Fîlman a Venedîkê xelata Taybet girtibû û di lêkolîneke sala 1962’e de hatibû kirin de jî bûbû yek ji “10 Fîlmên Baştirîn ên Cîhanê”. Piştî sê salan, fîlmê wî yê nû “Bellissima” derdikeve li pêşberî temaşevanên sînemayê.

Derhêner Visconti, di sala 1954’ê de fîlmekî dîrokî yê “Senso” kişandiye ku ev fîlm li Festîvala Fîlman a Venedîkê xelat girtibû û li Îtalyayê rûbirû bi sansûrê mabû. Di 1957’ê de, fîlmê wî yê ku klasîkeke sînemayê “Le Notti Bianche” tê û ev fîlm ji romana “Şevên Spî” ya wêjekarê mezin ê rûs Dostoyewskiyî ji bo sînemayê lê hatiye anîn ku qala çîroka evînekê dike. Romana “Şevên Spî” ji aliyê nivîskar û wêjekarê navdar ê kurd Firat Cewerî ve ji bo Kurdî hatibû wergerandin û cara yekem di sala 1993’ê ji Weşanên Nûdemê derketibû.  Fîlmê “Le Notti Bianche” ji aliyê wergêrê kurd Brahîm Ronîzêr ve ji bo temaşevanên sînemayê bi Kurdî hatiye wergerandin ku temaşevan dikarin fîlmê Viscontiyî li platforma Youtubeê weke jêrnivîs/binnivîs temaşe bikin.

https://www.youtube.com/watch?v=0gR7gr5bXGY&t=7s

Di dawiya salên 50’an de fîlmê xwe yê “Rocco e i suoi Fratelli” (1960) qedandiye û fîlm, qala çîroka malbetekê ku ji Îtalyaya Başurê koçî li bajarê mezin kirine, dike. Derhênerê hoste piştî sê salan ji nû ve fîlmekî dîrokî dikêşîne, fîlmê “II Gattopardo” (1963) li ser jiyana Garibaldiyî ye û têkoşîna wî ya ji bo Îtalyayeke yekbûyî nîşan dide.

Di navbera salên 1967-71’an de, fîlmên Luchino Viscontiyî de lêanînên wêjeyê cihekî girîng digirin. Di van salan de; hin berhemên wêjakarên mezin ên Albert Camûs, William Shakespeare û Thomas Mannî  ji bo perdeya sînemayê hatine kişandin. Di vê demê de “La straniero” (1967) heye ku ji romana Albert Camûsî ji bo hunera sînemayê lê hatibû anîn. Li dû vî fîlmê, sêbareya dîrokî ku ji mijarên Elmanê pêk tê, têne kişandin.

“La Caduta Degli Dei” (1969) yekem fîlmê sêbareyê ye, dewra Reich (III.) û bûyerên vê demê tîne perdeya spî. Fîlmê duyemîn ê bi navê “Morte a Venezia” (1971) dîsa lêanîneke wêjeyê ye ku ji çîroka Thomans Manî hatiye afirandin û jiyana Gustav Mahlerî nîşan dide. Luchino Visconti di fîlmê dawî yê sêbareya dîrokî de qala jînenîgariya Qralê Bavyerayê Ludwigî II. kiriye û fîlmê “Ludwig” (1972), bi qaîdeyên romantîzmê hatiye kişandin, lê hin sehneyên wî ji fîlmê hatine derxistin û ji ber vê jî derhêner nexwestiye ku fîlmê wî li salonên sînemayê bête nîşandan.

Derhênerê navdar Luchino Visconti, di sala 1974’ê de fîlmê bi navê “Gruppo di famiglia in un interno” dikêşîne û piştî vî fîlmê, fîlmê wî dawîn, “L’innocente” (1976) tête kişandin ku derhêner heta mirina xwe li ser pevxistina vî fîlmê xebitiye. Gelek fîlmên derhêner û senarîstê mezin Luchino Viscontiyî, li Festîvalên Fîlman ên Navneteweyî yên Cannesê, Venedîkê, Bodilê hatine nîşandan û xelat girtine, û wî ji bilî fîlmên xwe di gelek projeyên fîlman de jî cih girtine. Luchino Visconti di 1976’ê de li Romaya Îtalyayê çûye ser dilovaniya xwe.

Fîlmên din ên Luchino Visconti: “Giorni Di Gloria” (1945), “Bellisima” (1951), “Siamo Donne” (1953), “II Lavoro” (1961), “Vaghe Stelle Dell’orsa/Sandra” (1965), “La Strega Bruciata Viva” (1966).

https://en.wikipedia.org/wiki/Luchino_Visconti

https://tr.wikipedia.org/wiki/Luchino_Visconti

https://www.imdb.com/name/nm0899581/

“Yüzyılın 100 Sinema Yönetmeni.” (Rûpel: 186, 187). Nivîskar: Jasper Kalldewey, Anke Stahl, Michael Venhoff, Michael Wengemann. Wergêr: Aysu Erinç û Ethem Erinç. Afa Yayınları. (1999)

Sînemaya Serbixwe - www.sinemayaserbixwe.com

"Hayatın Gerçeğinin Hikayesi: Qemçûrçî" / Söyleşi

Söyleşi: Rûmet Onur Kaya

Yönetmenliğini ve senaristliğini, Kürt Sinemasında Kısa ve Belgesel film alanlarında çalışmalarını sürdüren genç sinemacı Nedim Rojhat Yeşilçınar‘ın üstlendiği Qemçûrçî adını taşıyan kısa film, geçmişten günümüze hayatın gerçeğinin hikayesini farklı bir bakış açısı ile anlatıyor.

Birçok film festivalinde ve film günlerinde gösterimi gerçekleştirilen film, Osmanlı’dan Cumhuriyet dönemine kadar Kürt kentlerinde kesilmiş hayvan başına toplanan Qemçûr (Kamçur) vergisini konu edinerek meseleye farklı bir objektiften bakıyor. Verginin toplandığı köyden bir çocuğun günlük işlerine devam eden köylülere ‘Qemçûrçî hat’ diye seslenmesinin ardından yaşananları anlatan film, köyde yaşayan emekçi Kürt insanının o dönemdeki ekonomik ve sosyal durumu hakkında kesitler sunarak, Kürdistan coğrafyasında geçmişte yaşananları en gerçekçi haliyle izleyicilere aktarıyor.

Söyleşi: Rûmet Onur Kaya

SîneNûçe sitesi olarak Qemçûrçî filminin yönetmeni ve senaristi Nedim Rojhat Yeşilçınar ile film hakkında bir söyleşi gerçekleştirdik.

Öncelikle, kısa filminiz hayatın gerçeğini en yalın ve güçlü bir biçimde anlatıyor. Filmin konusu aslında tarihte var olan ancak az bilinen bir konu ve ifade ediliş biçimi olarak da özgün. Filmin konusunun şekilleniş süreci hakkında okuyucularımıza bilgi verebilir misiniz?

Benim için en önemli olan şey filmin yaşamın içinde olmasıdır. Yaşamımın bir parçasını aktarmış olmam yani… Sanat, insanın gerçeğinden beslenmiyorsa, yani hissettiği de gerçek olmaz. Ben, yaşamadığım ve özellikle de hissetmediğim şeyi sanata dönüştürmem. Bu konuda Yılmaz Güney’i öğretici bulurum ve hep örnek veririm. Kendi adıma konuşursam; aslında her şey ezilmişlikten geçiyor. Ezilen bir ulusun çocuğu olarak yaptığım filmin içinde kendi halkımın yaşanmışlığına değinilmesi gerektiğine inanıyorum. İşte bundan dolayı tarihten geçen bir olay bizim filmimizin konusu oldu ve merkezine oturdu.

Bildiğiniz üzere etkisi günümüzde eskiye göre azalsa da, Dengbêjlik ve Çîrokbêjlik geleneğinin toplumumuzun kültürünü, geleneklerini ve geçmişte yaşananların günümüze aktarılması noktasında çok önemli bir yeri var. Filminizin konusu ve senaryosunun yazım sürecinde Dengbêjlik geleneğinin anlatımlarının bir etkisi oldu mu? Olduysa sizin filminizin anlatım sürecini nasıl biçimlendirdi?

Arkadaşımı ziyaret amaçlı Batman’a geçmiştim. Şansıma o gün evin bütün ahalisi toplanmış ve konuşuyorlardı. Konuşmalar ve Çîroklarla (Eski Kürt sözlü geleneği olan hikayelerle) gece devam ediyordu. Sonra birden dede Qemçûrçî diyerek başladı hikayeye ve bu benim dikkatimi çok çekti. Komik bir hikaye olarak dinlemiş ve çok gülmüştük. Üzerine biraz düşününce aslında gülmemiz değil ağlamamız gerektiğini düşündüm. Çünkü Qemçûrçî hikayesi bir halkın kimsesizliğini anlatıyordu. Hal böyle olunca konu üzerine araştırmalar yapmaya devam ettim. Van, Hakkari, Şırnak gezip durdum. Her Qemçûrçî dediğimde farklı bir öfke ve hüzünle farklı hikayeler dinlemeye başladım. Sonrasında ise kaçak bir çay ve sarılı bir tütünle şekillenmeye başladı Qemçûrçî’nin senaryosu.

Dengbêjlik ve Çîrokbêjlik bizim tarihimiz, geçmişe dair var olan bütün yaşanmışlığımızdır. Çünkü tarihimiz, sözlü edebiyat ve sözlü kültür üzerinden bu günlere geldi. Kitaplar, akademiler, okullar yoksa dil ve dilin ürünleri bu günlere nasıl gelecek? Dengbêjler ve Çîrokbêjlerle elbette! İşte Dengbêj ve Çîrokbêjler, bizim hem akademimizin, hem okullarımızın, hem de kitap ve kütüphanemizin görevini görmüşlerdir.

Bu konu eskiden beri edebiyatı da etkisi altına almış bir durumda. Eskiden Yaşar Kemal’in Evdalê Zeynikêüzerine ne kadar övgüde bulunduğunu bilirsiniz. Fırat Suyu Kan Akıyor Baksana’da çok fazlaca bahseder. Ki edebiyatını da Dengbêjleri dinleyerek kurmaya başladığını söyler. Şimdilerde ise,  Kürt Edebiyatında‘Dengbêjesk Edebiyat’ olarak isimlendirilen bir akım kuruldu. Ve bu konuda iki kitap yazıldı. (Xemzêm/şiir veWarê Firaran/roman)

Benim de bir şiirini seslendirdiğim A.BEDİR tarafından kurulan ve Azadîya Welat Gazetesi’nde bir röportajla duyurulan bu akım, Dengbêj tarzında kurulan mistik ve mitolojik dili, kurguyu ve betimlemeyi kullanmaya başladı. Aslında edebiyatta da sinemada da bu bir ‘öze dönüş’ olarak isimlendirilebilir. A. Bedir’in deyimiyle, ‘Sinemanın Denbêjesk bi tarzda anlatımı’ da denebilir. Sağolsun ki A. Bedir, beni de bir ‘Dengbêjê Sînemayê’ (Sinema Dengbêji) olarak isimlendirir. (Kendisine teşekkürlerimi sunarım.)  Bence, A.Bedir’in tespiti doğrudur. Sinemam, Dengbêjesk bir sinemadır.

Bundan dolayı onlar olmadan bizim geçmişe dair bir şeyi şekillendirmemiz imkansız (en azından benim için). Qemçûrçî bir Çîrok olmasından kaynaklı bana kadar ulaştı. Dolayısıyla bizim filmimiz Dengbêjliğin ve Çîrokbêjliğin etkisiyle değil, daha da ötesi onlarla şekillendi.

Sinema; canlıyı, insanı ve hayatı anlamak ile anlamlandırmak için çok önemli bir noktada bulunuyor. Toplumların geçmişten günümüze yaşadığı acıları, özlemleri ve umutları anlatmak ve var olan gerçekleri göstermek bakımından, yeni diller ve yeni arayışlarla farklı boyutlar kazanan sinema sanatı insanları aydınlatan, bilinçlendiren ve başka dünyalara açılmasını sağlayan bir yolculuk yaşatıyor. Diğer sanat dallarına göre yeni olmasına rağmen bütün sanat dallarını da içine alarak günümüz dünyasında müzik ile birlikte insanlara en çok ulaşan ve en çok etkileyen sanat dalı olarak hayattaki yerini alıyor. Siz bir genç sinemacı olarak sinemanın kısa film alanında çalışmalarınıza nasıl başladınız, hayatınızda sizi sinema sanatına yönlendiren nedir?

Ben aslında tiyatroya gönül veren bir insanım. İzleyiciyle birebir olmak ve en önemlisi yereli anlamak, anladığını onlara geri sunmak, onlarla ağlayıp gülmek beni tiyatroya sıkı sıkıya bağlayan şeyler. Ben, seyircilerimi görmek isteyen ve onlarla birlikte soluk almak isteyen bir insanım. Şırnak’ta yaşanan olaylardan en çok çocuklar etkilenmişti. Bizlerde onları savaşın gölgesinden uzaklaştırıp, yaşanılabilir bir dünya olabileceğine inandırabilmek için palyaço olup sokaklara doluşmuştuk. O zamanlarda bir film çekileceği onun için bilgilerimizin istendiği söylendi. Oraya seçildik ve film ekibiyle çalışırken neden tiyatro değil de sinema dediğimiz de hemen hemen herkesin ortak olarak söylediği; ‘‘Sinema ile gerçeği olduğu gibi yansıtıp hem bugüne hem de yarına, hem dünün ve bugünün yaşanmışlıklarını anlatabileceğiz her yerde.’’ sözü benim sinemaya geçmem için yolumu aydınlatan bir ışık oldu. Ve tabi Alain Badiou’nun, ‘’Sinema, karmaşıklığın bir formudur.” Belirlemesi… İkisi de öğreticidir benim için. Özellikle felsefi zeminimde oturtmak için…

Çünkü daha önceden çektiğimiz Bêzar kısa filmi ve Dengbêjên Gundê Torik kısa belgeselde hiç bu şekil düşünmemiştik. Biz bu kısa film ve belgeseli aynı anda birden fazla yerde göstermiştik oysa.

Yani bu anlatmaya çalıştığım şeyler, sanatın insan hayatını olumlu şekillendirme, daha yaşanılır bir dünyadan bahsetme, (o dünyayı kuramasak da, en azından o dünyanın var olduğundan onu haberdar etme) bu dünyaya egemen olan şiddetin ve sömürünün karşısında, sinema cephesinde nasıl durulacağını önemsememdi.

Sinemanın kısa film ve belgesel alanlarında çalışmalar yürüten genç bir sinema yönetmeni olarak, sinema sanatına ilgi duyan veya sinema alanında çalışmak isteyen genç sinemacılara neler söyleyebilirsiniz?

Yeni başlayan dostlar için sinema söyle ya da böyle diye zırvalamayacağım. Diyeceğim o ki dünya ya şöyle uzaktan baktığımızda gördüklerimizi sıralar isek; demin de bahsettiğim gibi; savaşlar, açlık, sömürülen ölen/öldürülen işçiler, tacize ve tecavüze uğrayan kadınlar/çocuklar, yarınından umudu olmayan gençler ve bunun benzeri sayabileceğim daha nice şeyler var. Bunların hepsinin yok olması ve geleceğin sadece barış ve tokluk üzerine kurulması için çalışmamız gerekiyor. Ama bir olarak değil milyonlar olarak. Bizler farklı yerlerden görsek de yaşamı anlatacaklarımız bir olacaktır. Bunların yarını oluşturacak bireyler tarafından izlenip idrak edilmesi için çalışmalıyız/çalışmak mecburiyetindeyiz. Bu dünya, bizim ellerimizle güzelleşecek, güzelleşecekse. Yarının çocuklarına, bir armağan olarak…

Son olarak son süreçte kısa film veya başka projeleriniz var mı? Projeleriniz hakkında biraz bilgi verebilir misiniz?

Elbette hazırda bekleyen senaryolarım var. Şimdi ise Yasemîn adlı bir kısa filmin hazırlıklarını yapıyorum. Yine hayatın içinden ve savaşın çocuklar üzerinde olan etkisini anlatan bir film. Bunu çekmek istiyorum çünkü beni buna çeken şey hayatın içinden/gerçek olması. İşin açıkçası şuan kısa filmde devam etmek istiyorum. İnandığım doğruları yaşanan ezilmişliklerle vermek istiyorum. Sonrasında ise hayallerimi süsleyen filmimi çekmek istiyorum. Küçüklüğümden beri izlediğim tarihi filmlerde bütün halkların son savaşlarını anlatan filmler bulunmakta yalnız benim kendi halkım bulunmamaktaydı. Bunun hep acısını çektim. Bende sırf gelecek olan Kürt çocukları bu durumu/acıyı hissetmesin diye kolları sıvayıp iki yıldır yazdığım senaryoyu çekeceğim yani umut ediyorum.

Qemçûrçî Filminin Fragmanı: 


(02.03.2017) - SîneNûçe www.sinenuce.com 


Ölümü Öldürmek, Sonsuz Bir Umudun Baharıdır...

 

Rûmet Onur Kaya 

Bir acılar sarmalıdır sancı, zamanın derinliklerinde gezinen ve hayatın kıyılarına vurur hafızalarının unutulmayacak sesleri. “Lal bû zimanê xwezayê, Girî herikî, jan bû banî” (“Dilsizdi doğanın dili, gözyaşı aktı, acı köprü oldu…”) dizeleri ile anlatıyor şair Semra Çelebî, ‘Birîn’ adlı şiir kitabında, gerçeğin zamanın rüzgarında sonbahar yaprakları gibi savrulmayacağını. “Kaldığı yerden devam eder, bilinen hikâyesine toprak” diye ifade eder şiirinde şair Gülten Akın, yaşananların üzerinden asırlar bile geçse hiçbir şeyin unutulup kaybolmayacağını ve sessizliğe ses olacağını anlatır.

Her bir acı, yeryüzünün bütün çığlıklarının sesi ve soluğudur ve biriken tüm acıları alıp toplayacaktır. Hiçbir acının gerçeği sonsuza dek sır olarak kalmayacaktır. Ve tarihsel gerçeklik, şair William Shakespeare’ın “Cinayet yerin bütün toprağıyla örtülse yine kendini belli eder” sözünü tekrar edecektir. “Hilnayêm Janya, hilnayêm porkurê, di tirban de hilnayêm ha!!!… (“Sığamıyorum Janya, sığamıyorum evi yıkılasıca, mezarlara sığamıyorum ha!!!…”)  Janya şiiri ile seslenecektir şair ve yazar Rênas Jiyan, dizeleri insanlığın bütün acılarını dünyaya duyuracaktır.

Tarihin derinliklerinden yükselen bir ses gibi sesleniyor şair Turgut Uyar bir şiirinde “Sana sığınılacaktır, Ve Kuytularda, dağlarda, alanlarda. Akıtılan ve akıp gelen kanlarda, Bir sabah büyük büyük ateşler yanınca, Eller temizlenecektir, Bir tören olacaktır, Ölülerimiz toplanacaktır…” 

Sağır edilen kulaklar duymasa da, üç maymunu oynayan vurdumduymazlık 6. duyu organı olsa da, karanlığın dehlizleri gerçeğe karşı setler ile kumdan kaleler kursa da vardır yaşanan acılar. Acılar toplanacaktır…

Acılar, yüzlerce ve binlerce çeşittir, birbirinden uzak olsalar da aynıdır can yakıcı çığlıklarının sesleri. Bu seslerin farkına varılmasıdır asıl olan, dur durak bilmeyen bir hızla geçen günlük yaşamın her bir anında.

Acı; savunmasız kalmış yavru bir kedinin doğanın ıssızlığında üşüyen canıdır. Savaştan doğan ölümlerden kaçmış mülteci bir çocuğun hayatta kalma çabasıdır. Yangın bir karanlığa esir edilen bir kadının duyduğu yalnızlığın sesidir acı. Susuz ve aç bırakılan bir küçük bebeğin gözleridir. Acı, kimi zaman dört duvar arasında bir çığlık olur, tüm bir insanlığın ve yaşamın baharı için bir umuttur. Kendi toprağının coğrafyasında gurbeti yaşaması ve ölümün gölgesinde kalmasıdır insanların acı. Kanamasıdır insanın canının, kar hırsına koparılmasıdır yaşamdan. Acı, doğanın mevsimsiz akan gözyaşlarıdır. Soğuk bir kış mevsimi dışarıda kalan bir ailenin günleridir. Acılar; savaştır, açlıktır, depremdir, sürgündür, ölümdür, felakettir, ayrılıktır, hasrettir, işsizliktir, hüzündür, kanamaktır, üşümektir… Bir çocuğun ailesiz kalması, bir anne ve babanın evlatlarını toprağa vermesi demektir…

Acının canı yoktur, dili, dini, rengi ve ırkı yoktur, tüm acılar yerelde yaşansa da evrenseldir. Tek bir acı bütün dünyanın acısıdır. Dünyayı değiştirecek ve umudu büyütüp yeşertecek olan bilmek ve farkına varmaktır.

Acılar tarihsel bir gerçeklik olduğu kadar, toplumsal hafızası, bu can yakıcı süreçlerin bir daha yaşanmaması için umut olur insanlığın, tüm canların ve doğanın kurtuluşu düşüne. Acılara sebep olan karanlığın bir daha kendini tekrar etmemesi için acıları unutturmamak ve hatırlatmak gerekir.

Acılar silinsin diye yeryüzünün coğrafyasından, bir daha yaşanmasın diye karanlık günlerin kâbusları, sesi ve soluğu olmak ve yanında durmak gerek tüm ezilenlerin acılarının. Yazar Tolstoy’un dediği gibi “Acı duyabiliyorsan, canlısın. Başkalarının acısını duyabiliyorsan insansın…” bunu yeryüzünde görünür hale getirmek ve gerçekleştirebilmek ancak bir arada duruş ile mümkündür. Ezilenlerin ve emekçilerin sesi, aydın ve şair Cegerxwîn, bu gerçeği “Eger hûn nebin yek, hûn ê herin yek bi yek… (Eğer olmazsanız bir, gidersiniz bir bir” dizeleri ile açıklamıştır. “Dayanışma, ezilenlerin inceliğidir…” cümlesi ile kardeşçe bir yaşamın dayanışma duygusu ile kurulacağını dile getirmiştir enternasyonalist devrimci Che Guevara’nın sözleri..

Her şeyden önemlisi ve her şeye karşın, umut olabilmesidir asıl olan insanın hayata. Çünkü umudu kaybedince her şey yitip gider. Dünyaca ünlü yazar Yaşar Kemal bir romanında “Hayat, umutsuzluktan umut yaratmaktır…” diyerek özetliyor umudun anlamını ve hayatın umutsuz olamayacağını.

Yalnızca farkında olmak değil aynı zamanda bu gerçeğin farkındalığını sese dönüştürebilmek ve yeni sözler ile seslenebilmek gerek dünyaya. “Hareket etmeyen, zincirlerini fark edemez” diye ses oluyor, yaşadığı döneminin en önemli aydınlarından olan, düşünce insanı ve dünya kadın mücadelesi ile özdeşleşen Rosa Luxemburg, hakikatin gerçeğini dile getiriyor. “Filozoflar dünyayı, yalnızca çeşitli şekillerde yorumlamışlardır, oysa sorun onu değiştirmektir” sözleri ile önemli olanın yalnızca gerçeği bilmek değil aynı zamanda bildiği doğruları gerçeğe dönüştürmek için çaba harcamak olduğunu açıklıyor, düşünceleri güzel bir dünyanın kurulması için en çok okunan ve döneminin en önemli düşünce insanlarından biri olarak kabul edilen Karl Marx.

Tarih ve günümüz; mazlumların, işçilerin, emekçilerin ve tüm ezilenlerin acılarına omuz veren, güzel günlerin umudunun yeşermesi ve soğuk karanlıkların, aydınlık kokan günlerin sabahlarında sona ermesi için, yüreklerini yüreklerin yanına katan sayısız güzel insanlar ile var olmuştur ve bundan sonrada kendini var edecektir.

Aşk isimli şiirinde “Varlığın orda yaşamamızda” diyen şair Gülten Akın ve “Yaşamın olduğu yerde savaşmak istiyorum” diye seslenen aydın ve mücadele insanı Clara Zetkin, iyiliğin alfabesi ile yazılmış bir hayatı kurmak, sonsuz günlerin baharının doğması, doğruların yarınlarının sabahlarının gelmesi, gerçek bir barış ve özgür bir geleceğin yeryüzünün bütün coğrafyasını sarıp yeşermesi için umudun hep var olduğunu ve hiçbir zaman tükenmeyeceğini hatırlatmışlardır. Umut, büyük sanatçı Ahmet Kaya’nın ezgilerinde her insanın kendini bulduğu şarkıları ve şiirleridir, sinema sanatçısı ve yönetmen Yılmaz Güney’in bizim gerçekliğimizi bizden yana anlatan filmleridir, insanlığa ve hayata umuttur toplumcu ve toplumsal gerçekçi düşünceleri…

İnsan yaptıkları, yazdıkları ve söyledikleri ile gerçekten yaşar.. Ölümü gerçek anlamda öldürmek, yeryüzünü sarıp sarmalayan çelişkilerin ortadan kalkması ile mümkündür.. Ölümü öldürebilmek, binlerce yılın baharını ve güzel günlerin sonsuzluğunu yeşertebilmektir, her bir günü bayram gülüşleri ile büyütebilmektir ve umut, cenneti yeryüzünde kurabilmektir… Şair ve yazar Geo Milev’in “Eylül Mayıs’a dönüşecek…” dizelerinde belirttiği ve geçmişte var olan güzel günlerde olduğu gibi umudun baharı yeşerecektir…

*”Sevda bir bahardır..” – aynı zamanda şiir’in başlığını da oluşturan dizeler, 2012 yılında kaybettiğimiz, Kürt Aydını ve Şairi Arjen Arî’nin Evrensel Basım Yayın’dan çıkan, Heftê û du Nefî adlı şiir kitabından alınmıştır. Büyük şair ve edebiyatçı Arjen Arî’yi sevgi, saygı ve özlemle anıyoruz.

(24.10.2017) - https://www.presshaber.com/olumu-oldurmek-sonsuz-bir-umudun-baharidir-28301.html#